درباره ویژگیهایى اخلاقى و رفتارى امام مهدي (ع)، آنچه از مجموع اخبار و روایاتى که بعدا خواهیم آورد و نیز روایات دیگرى که عموم مسلمانان آنها را نقل کرده‏اند، به دست مى‏آید این است که وى از نظر خوى و سیرت به رسول خدا (ص) ماننده است. وى از اهل بیت پیامبر و همنام آن حضرت است. خداوند کار او را در شبى سامان مى‏دهد در حالى که بر سرش ابرى است. در آن شب فرشته‏اى بانگ مى‏زند که این مهدى خلیفه خداست از او پیروى کنید . پس مردم به او اعتراف مى‏کنند و دوستى‏اش را خریدار مى‏شوند. خداوند وى را به سه هزار تن از فرشتگان یارى مى‏دهد که در رأس آنان جبرئیل و در آخر آنان میکائیل جاى دارند. شمار یارانش به تعداد سپاهیان جنگ بدر است. اصحاب کهف نیز جزو یاران و انصار آن حضرت‏اند . او با شمشیر خروج مى‏کند و شرق و غرب زمین را مالک مى‏شود. پس زمین را از عدل و داد پرخواهد کرد چنان که پیش از وى با ظلم و ستم پر شده بود. اسلام را آشکار مى‏کند و ساکنان آسمان و زمین از وى خرسند خواهند شد. نیکبخت‏ترین مردم نسبت به او کوفیان‏اند. زمین در روزگار او پرنعمت و پر محصول شود و گنجهاى نهانى خود را آشکار مى‏سازد. مال و ثروت را فراوان پخش مى‏کند و آن را حساب و کتاب نمى‏کند. عیسى بن مریم پشت سر او نماز مى‏گزارد و وى را بر کشتن دجال در باب لد، یارى مى‏دهد. در سالهاى فرد، یک، سه، پنج، هفت و نه خروج مى‏کند. و در طى شش یا هفت یا هشت یا نه سال به اندازه ده سال حکومت مى‏کند. تابوت سکینه را از غار انطاکیه و اسفار تورات را از کوهى در شام بیرون مى‏آورد. از دین آنچه را که بر خود دین قرار داده آشکار مى‏کند چنان که اگر رسول خدا (ص) خود مى‏بود بدان حکم مى‏داد. شیخ محى الدین بن عربى گوید: دشمنان مهدى (ع) فقهاى مقلدى هستند که از ترس شمشیر آن حضرت و به طمع آنچه نزد اوست، تحت فرمان وى در آمده‏اند.

 سدير صيرفي‌ گويد: با برخي‌ از اصحاب بر امام صادق (عليه السلام) وارد شديم، او را نشسته بر خاك ديديم، در حالي‌ كه عبايي‌ خشن با آستين كوتاه پوشيده و با قلبي‌ سوخته، همچون مادر فرزند از دست داده، مي‌گريست، رنگ چهره‌اش تغيير كرده و اندوه از گونه‌هاي‌ مباركش پيدا بود و اشكهايش، لباسش را خيس كرده بود وناله مي‌كرد: «مولاي‌ من! غيبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمين را بر من تنگ نموده و آسايش دلم را از من گرفته است! مولاي‌ من! غيبت تو، بلا و مصيبت مرا به فاجعه‌هاي‌ ابدي‌ پيوند داده، و از دست دادن ياران، يكي‌ پس از ديگري‌، اجتماع و شماره ما را از بين برده، هنوز سوزش اشكي‌ كه از چشمم مي‌ريزد و ناله‌اي‌ كه از دلم بر مي‌خيزد با ياد بلاها و سختي‌هاي‌ ـ دوران غيبت تو ـ پايان نيافته كه درد و رنج شديدتر و دردناكتري‌ در برابر ديدگانم شكل مي‌گيرد!» سدير گويد: شگفت زده پرسيديم اين ماتم وگريه براي‌ چيست؟! امام صادق(عليه السلام) آهي‌ عميق و سوزناك كشيد و فرمود: اي‌ واي‌! صبح امروز، در كتاب جفر نظر مي‌كردم و در باره ولادت و غيبت طولاني‌ و طول عمر قائم ما و بلاهاي‌ مؤمنين در آن زمان و ايجاد شك و ترديد در اثر طول غيبت و ارتداد اكثريت مردم از دين و خروج آنان از تعهد به اسلام، تأمل و دقتي‌ داشتم، در اثر آن، رقّت مرا فرا گرفت و حزن و اندوه بر من چيره شد.» وقتي‌ حال امام صادق(عليه السلام) ـ كه حدود يكصد سال قبل از آغاز دوره غيبت مي‌زيسته است ـ چنين باشد، بايد ديد حال سرگشتگان دوران غيبت و دورماندگان از چشمه زلال ولايت چگونه بايد باشد، بيهوده نيست كه در هر مناسبتي‌ شادي‌ آفرين يا غمبار، سفارش به قرائت دعاي‌ ندبه شده‌ايم كه حديث اشك و سوز دل منتظران حضرت مهدي‌(عليه السلام) است. وبي‌ مورد نيست كه اين چنين بر دعاي‌ براي‌ فرج در زمان غيبت، تأكيد شده استامام زمان(عليه السلام) مي‌فرمايد: «اكثرو الدعاء بتعجيل الفرج».«براي‌ نزديك شدن ظهور و فرج، بسيار دعا كنيد.»